Alder bestemmer du

I min kjære lokalavis står i dag følgande annonse på trykk:

"Seriøs mann,
57 år søker snill dame fra
Asia, alder bestemmer du,
for et varig og godt forhold.
Jeg er snill, kjærlig
og trofast, drikker ikke. Ta
kontakt med meg, tror ikke
du vil angre. Jeg bor nær
Mandal."

Og eg tenker at gid det berre hadde vore så vel! Gid eg hadde kunne bestemt meg for kor gamal eg hadde ville vore. Nå er eg riktignok ikkje asiat (så denne 57-åringen ville ikkje ha kasta eit blikk på meg), men sånn på det jamne hadde det kanskje vore ok å kunne bestemme sjølv? I tilfelle vil eg gjerne vere 23 i fire år til, kjenner eg.

Det er kysset det kjem an på?

For ei tid tilbake, nærare bestemt i samband med 14. februar, fann VG ut at dei skulle fortelle sine lesarar kva som skjer når ein kysser. Dei har funne ein av desse mange vitskaplege undersøkingane som viser kva som skjer når ein lar leppene møtes - kroppens kjemikalier flyt fritt og hormoner skifter eiger, kort oppsummert (og det høyrdes med eitt ikkje særleg attraktivt ut). Men det mest interessante frå artikkelen er likevel ikkje skildringene om hormonbyttene, men følgande påstand, uttala av Helen Fisher, Rutgers University:
- Romantisk kjærlighet kan vare lenge, hvis du kysser riktig person.

Interessant påstand. Det er med andre ord ikkje valget av person som er viktig og gjensidige kjensler og den pakka der som er viktig? Det er kysset det kjem an på?

Eg <3 Spotify

Eg har ein fantastisk kollega som ein dag kom inn med ein invitasjon til å bli medlem i Spotify. Eg slo heldigvis til, sjølv om eg ikkje ante kva det var. Og sidan har eg vore hekta. Her ligg nesten all den beste musikken i heile verda, klar til avspilling. Masse ny musikk, masse ukjend musikk, ein bønsj gamle kjenningar.

Nett nå koser eg meg med Steinar Ofsdal og Lillebjørn Nilsens fantastiske "Live at Sioux Falls" frå 1982, som var favorittkassetten min då eg var liten (i så ettertrykkeleg grad at eg kalla opp grandtantes anneks etter Oleanna) - og som eg har klart å spille i stykker kassettbåndet på. Men kva gjer vel det, når kasetten ligg klar til avspilling på nett?

Og kva er så politisk korrekt?

Eg plar å ha eit ganske likegyldig forhold til grand prix - eg ser på det fordi eg har ein fantastisk vennegjeng som arrangerer verdas beste grand prix fester, men mitt grand prix-engasjement stikk ikkje djupare enn til botnen av vinflaska. Men i år blir alt annleis. Eg kjenner eg gler meg til å røyste i årets internasjonale finale. Eg trur ikkje eg har røysta sidan eg var 10 og aller nådigst fekk lov til å ringe inn og røyste EI gong på Sverige. Eg røysta tre, og følte eg hadde gjort ein stor, men akk så deilig forbrytelse.

Men eg planlegg altså å røyste i år. Ein av mine absolutte favorittartistar, Noa, deltek nemlig. Noa, eller Ahinoam Nini - som ho eigentleg heiter, har drege med seg venninna Mira Awad, og saman har dei laga songen "There Must Be Another Way", og ein kan jo gjette ei gong på kva den handler om... Noa er amerikansk-israelsk jøde av yemenittisk opphav, medan Mira er kristen palestiner. Begge er dei aktive i den israelsk-palestinske fredsrørsla, og det er nok ikkje vanskeleg å gjette seg til at dei mildest tala er kontroversielle.

Noko seier meg at denne songen gjer det vanskeleg å vere politisk korrekt: for jammen er det politisk ukorrekt å røyste på Israel og å IKKJE røyste på eit freds-bidrag. Nais, nais.

Videoen ser du her:

Min date med Mr. Magic ??

Eg fann att notatboka mi då eg rydda i går. Notatboka mi har hatt ein tendens til å vere strøtankar eller idear eller anna som "might come in handy one day" - utan at det på noko tidspunkt er definert kva dei skal brukes til. (Er vel den evige tanken om å ein dag skulle gjenoppta skrivinga som gjer det - sjølv om det er ganske lite sannsynleg at det prosjektet nokon sinne blir gjenopptatt)

Og mellom tinga eg fann der, var ei historie frå Odense for halvanna år sidan. Eg var utsending frå Oslo kommune på den nordiske storbykonferansen, og fungerte som ein perifer del av Oslodelegasjonen, eg var sånn cirka den einaste som ikkje kjende nokon i delegasjonen frå før. Til gjengjeld fekk eg svært god kontakt med folka frå Göteborg. Ei av desse lurte på kor den norske delegasjonen var, og eg svarte at eg ikkje hadde nokon aning om kor desse hadde tatt vegen - eg hadde nemlig tilbrakt ettermiddagen på ein hot date med Harry Potter i staden for å vere med på rundturen i byen som det var lagt opp til. Ho sperrer auga opp, blir heilt jente-vill i blikket og ber meg i ei fortrolig tone om å fortelle meir. Ho trur eg har møtt Mr. Magic 2007.

Alt eg hadde gjort, var å lese ferdig den siste Harry Potter-boka...

Å vere Norgesvenn

Metallica skal visstnok ha gitt seg ut for å vere eit usignert, norsk band på South By SouthWest i helga. Dette, kombinert med at dei held heile TO konsertar i Noreg i sommar, gjer at VG erklærer dei til (den norske) heiderserklæringa norgesvenn. Eg må ærleg innrømme at det er ein tittel eg ikkje er særleg begeistra for, for kva i huleste heiane skal det liksom innebere?

I min spede barndom fanst det berre ein sann Norgesvenn, han var til og med så stor ein venn av landet vårt at han var Norgesvenn med stor N. Han hadde hus på Hamarøy, og dukka stadig opp i fjernsynsruta på laurdagskvelden, der han viste seg frå si mest brilliante side. Huset og underhaldningsverdien gjorde at Horst Tappert var tilgitt for å vere tysk, sjølv hjå den eldre og krigshugsande garde. Den einaste andre som også kunne smykke seg med tittelen var faktisk også ein tyskar, men sidan Willy Brandt trass alt både hadde flykta frå Hitler-Tyskland til Noreg og var gift norsk (dobbelt opp), var han på mange måter meir norsk enn tysk, og derfor ikkje like mykje Norgesvenn som Derrick himself. Sidan den gong har det åpenbart gått inflasjon i omgrepet.

Eit søk på verdsveven viser godt over 14000 treff på ordet Norgesvenn. Bildesøket avgrenser seg til 2830. Lista over norgesvenner er lang, og mellom anna inneheld ho Lauryn Hill, Elton John, Katie Melua, Göran Persson og ymse BMW'er. Nett kva som skal til for å bli Norgesvenner er ikkje lett å seie, men det synes å vere nok å anten ha vore i Noreg ei gong eller å ha sagt noko fint om Noreg ved eit eller anna høve.

Og når folk som Robert Mugabe og Hugo Chavez får tittelen Norgesvenn kjenner eg at det igrunnen er på tide å la heile omgrepet døy ein svært brå død.

F-L-A-U-T

Ungdomsrådet i Farsund vil forby andre språk enn norsk og engelsk i skolegården, melder Fevennen. Grunnen er frykta for at innvandrerungdommene baksnakker dei norske elevene. "Når en gruppe innvandrerungdom står i skolegården og roper ting på morsmålet sitt kan vi jo ikke vite om de sier noe negativt om oss" uttale ungdomsrådsleiar Merethe Djøseland. Eg kjenner det gjer vondt å lese ei slik grunngjeving, og særleg fordi forslaget i seg sjølv er så problematisk - den fornorskingslina ein tross alt har gått vekk ifrå andsynes samane fordi det er semje om at den er uetisk, vil dei gjeninnføre.

Dersom kommunen hadde lagt ned forbod mot andre språk enn norsk i Farsundsskolen, hadde dei faktisk også bidrege til å potensielt sette integreringa mange hakk tilbake. Ikkje berre fordi det er eit stort potensiale for polarisering mellom ungdom med innvandrerbakgrunn som brått ikkje får høve til å snakke sitt eige språk og resten av ungdommene, men primært fordi det kan bidra til at desse ungdommane faktisk lærer seg dårlegare norsk - stikk i strid med kva ungdomsrådet truleg legg til grunn. Di fleire språk ein lærer, di betre blir ein i språk - men føresetnaden er at ein faktisk kan sitt eige språk godt. Dei som ikkje evner å tenke abstrakt på sitt eige språk, kan heller ikkje gjere det på andre språk. Å innføre ei "eittspråksline" medfører med andre ord ei språkleg forvitring.

Hysterisk

Eg sit på lesesalen og skal liksom skrive ferdig ein kommentar på eit refleksjonsnotat. Men i staden jobber eg HARDT for å unngå å bryte ut i latter, takk vere desse karane:



(Og nei, ingen fare for at nokon skal måtte sjekke under sofaen med det første!)

Mot vår?!

Eg forlot eit Lista der våren hadde meldt sin ankomst, med krokus i blomstring og vipesang, sette meg på nattoget og vakna opp i eit Oslo der snøen lava ned. Det kjendes igrunnen som om årstidene hadde byrja gå baklengs, og eg var brått fyld med ein ekstrem heimlengsel - enda det var under eit halvt døgn sidan eg forlot heimen.

Kjærkommen revolusjon

Eg er heime på Lista denne helga. I går var det 93-årsdag for bestemor, og i dag fant tante ut at det var ein idé å dra med folket til kyrkje. Skjønt, folket blei redusert til meg og mamma.

Og på ein heilt vanleg søndagsgudsteneste var eg den nest yngste til stades - den yngste var 6 år og utstyrt med Nintendo DS for å sitte stille. (Det er åpenbart ganske store skilnader frå då eg var like gamal: tante pleide trive Sakkeus-boka som stod bakerst i lokalet, og så sat eg sysselsatt med å prøve å tyde skrifta fram til eg skulle heim..).Totalt var vi kanskje 70 stykker til kyrkjes, og i ei kyrkje som har 1200 sitteplasser, ser det påfallande skrint ut. Joda.

Men medan eg prøvde å la vere å le då presten fortalte om frelseren som kom på besøk til den fastande Jesus (det stod nok "fristeren" i manuset hans), byrja eg å reflektere over kor naudsynt det er at den varsla Gudstenestereformen ikkje berre kjem på plass, men også kjem med tiltak som fungerer, og som tek på alvor den store andelen av kyrkjelydsmedlemmene har andre ting å ta seg til enn å komme seg til kyrkjes søndag morgon klokka 11.

Akkurat nå kjem eg korkje inn på nettbanken min eller på nettbanken til ein av desse organisasjonane eg passer på. Og her eg sit og skulle ha overført gryn både til dei som vil ha husleiga vår og til folk som skulle fått refundert utlegga sine for lenge sidan (men som ikkje har fått dei fordi vi ikkje har fått pengane frå sentralt) og kjenner eg blir ganske irritert. I eit halvt sekund tek eg meg sjølv i å ynskje at vi kunne sleppe denne hersens teknologien som aldri funker like vel.

Inntil det gjekk opp for meg at det innebar å betale rekninger over skranke.

Lær språk med Google?!

Eg har fått vanvittig sansen for Google Translate. Mellom anna har eg brått fått eit verktøy for å forstå mine finske venners hyppige statusoppdateringer på Facebook. Der eg tidlegare berre måtte konstatere ein interessant bokstavkombinasjon i mi venninnes utsagn "loman tarpeessa, mut vielä neljä viikkoa pitää kestää...", veit eg nå at det direkte omsett skal bety "trenger en ferie, men fire uker bør ta ...". Og så er det jo berre å tolke i veg. Samme venninna mi "prøver å få noen følelse av kämppään men dårlig suksess", forøvrig. Kva nå enn det måtte bety.

Og eg måtte berre teste for å finne ut kor mykje rumensk eg faktisk forstod. Eg har nemlig innbilt meg at eg kunne forstå ganske mykje, takk vere Kristiansand Katedralskoles grunnopplæring i både spansk og italiensk. (Og ja, eg VEIT det er feil link, men fordi eg ikkje liker samanslåinga med Gimle, held eg meg til dei gamle heimesidene!).

Og kva har eg lært?
Vel, at min rumensk-språklege kompis nok ikkje var forelska i ei "Lene" då han opplyste sine Facebookvenner om at han "este dominat total de lene". Derimot har han brått litt doven. "Lene" betyr nemlig "Dovenskap" på rumensk. Og denne dovenskapen dominerer han etter eige utsagn totalt. Sidan han fram til dette punktet var ein av dei mest energiske personane eg kjenner, er det nesten så eg angrer på å ha stifta bekjentskap med dette fantastiske verktøyet - som altså stel alle illusjonar eg måtte ha om kva som eigentleg står i folks statusoppdateringer.

Gamle helter om igjen

Eg fekk heilt dilla på eit nederlandsk band for halvanna år sidan. Då eg i fjor "budde" på Villa Eika, gjekk stadig på høgtalarane og i hodetelefonane. Etter at eg gjekk over i pampenes rekker og blei "sivil", har eg igrunnen ikkje høyrd på dei i det heile. Inntil eg tilfeldigvis skulle sjekke ut noko på MySpace i stad, og brått fekk det for meg at eg måtte sjekke ut om denne fantastiske gruppa hadde funne på noko nytt. Det hadde dei (dessverre) ikkje, men eg konkluderte med at musikken funka like godt nå som han gjorde då. Racoon er rett og slett bare veldig bra!

Her er forresten songen som gjorde meg hekta i si tid - og som nok er grunnen til at eg ikkje kjem til å slutte å stikke innom sida deira med det første...

Kviterussland over alt

Eg fekk melding i går om at eg har fått visum til Kviterussland. Reiser dit i midten av mars for å besøke ei venninne, og er sjølvsagt veldig godt nøgd med å ha blitt innvilga visum. Eg gler meg som ein unge! :)

Og kanskje er det for å markere mitt godkjente visum at verda rundt meg brått er svært Kviterusslandorientert? For Alexander Rybak vann den norske MGP-finalen, og kor er han fødd? Jo, i Kviterussland. Og då eg skulle søke opp meir informasjon om Marc Chagall for jobb, viste det seg brått at han på ingen måte heitte Marc Chagall - men derimot Mojsja Zakharavitsj Sjahalaw, på (kvite-) russisk Мойша Захаравіч Шагалаў. Fordi også han eigentleg var kviterussar.

Eg rekner dette for berre å stadfeste at eg har ein grunn til å begynne å glede meg veldig. Det er bare (litt for) mykje kvardag først..

Tariq, min Tariq

Joda, eg SKULLE legge meg. Men så kom eg plutseleg på at eg ikkje hadde lese intervjuet med Tariq Ramadan som Morgonbladet gjorde då eg blei starstruck. Så då måtte eg jo søke det opp først.. Og riktignok var intervjuet enda betre live enn det er på prent, men stemninga og dialogen er absolutt til stades i skriftleg form også, sjølv om det er sterkt forkorta. Og eg seier berre: for ein mann!

Eit visdomsord i natta

Eg skulle liksom sove nå. Men etter å ha sove meg gjennom store delar av dagen (eg er sjuk - igjen!), er eg liksom ikkje så trøytt som eg burde vere klokka to om natta. Så eg driv epost-arkivering og sletting i staden.

I ein av desse epostane som skulle slettes, stod det nokre fine ord som eg kjende eit visst behov for å dele med eventuelle blogglesarar. Som eit ord i natta, eller noko slikt.

Life isn't about how to survive the storm, but how to dance in the rain.

God dans, og god natt!

Eg skal SÅ hit

Eg skal SÅ til Florida på ferie. Og medan Josh skal til Disneyland, skal eg til det Heilage Land. Liksom. For finst det noko meir kitsjy og amerikansk enn å lage ein fornøyelsespark ut av Bibelfortellingene, og blande alt i ei stor smørje - og plassere det i Orlando? I don't think so. Men Holy Land Experience, here I come. Probably later than sooner.

Og den teologiske tilknytninga er?!

Eg held eigentleg på å skrive masteroppgaveskisse. Eigentleg. Men så var det mykje artigare å ta kvisser og slik.

Og sidan eg har fått spørsmål om kva mitt teologiske verdsbilete eigentleg er, fann eg ut at ein kviss om emnet kanskje kunne hjelpe. Og den som måtte fundere på korleis eg er samansett, kan jo få svaret her, kanskje.

Kvissen kan du sjølv ta her, forresten.



You Scored as Emergent/Postmodern

You are Emergent/Postmodern in your theology. You feel alienated from older forms of church, you don't think they connect to modern culture very well. No one knows the whole truth about God, and we have much to learn from each other, and so learning takes place in dialogue. Evangelism should take place in relationships rather than through crusades and altar-calls. People are interested in spirituality and want to ask questions, so the church should help them to do this.

Emergent/Postmodern

82%

Classical Liberal

79%

Modern Liberal

68%

Neo orthodox

64%

Evangelical Holiness/Wesleyan

64%

Charismatic/Pentecostal

43%

Reformed Evangelical

36%

Roman Catholic

32%

Fundamentalist

4%

Litt reklame...

Eg berre ELSKER Forbundet sine plakatar! Dei talar like mykje til meg kvar einaste gong eg går forbi.... Og sidan eg rekner med at det ikkje er så mange andre enn meg som passerer dei fleire gonger dagleg, fann eg ut eg fekk reklamere litt her. Via mitt dustete mobilkamera...

Kvinneundertrykkande hijab?

Eg utanfor Skopjes store moské - i hijab

Karita Bekkemellem er atter ei gang ute med eit av sine liksom-feministiske utspel. Siste tilskot på stammen er at ho nå likestiller hijab og kvinnelig omskjæring. Noko som for meg er eit bevis på at Karita ikkje har peil på kva ho snakker om. For det er milevis forskjell mellom desse to.

Og bare for å ha sagt det først som sist: ja, det skjer dessverre at unge jenter tvinges til å ikle seg hijab. Ein 5 åring med hijab har nok tatt like lite stilling til valg av hodeplagg som ein femåring med bolleklipp. Det er heller ikkje det vesentligaste - det er derimot spørsmålet om korvidt det er tillatt for jenta å ta av seg hijaben når ho blir gamal nok til å velge sjølv kva ho vil gå i. Er svaret her nei, opplev jenta heilt klart undertrykking, og då er stoda særs alvorleg.

Problemet med Karitas argumentasjon, er at det er eit fåtall som tilhøyrer denne gruppa. Det er eit fåtall jenter som tvinges til å bruke hijab. Dei aller fleste tar hijaben på av eige ønske - og talet på slike auker i Europa. Unge muslimske kvinner, også dei med røter i land der ein normalt ikkje går med hijab, tar på seg skautet for å vise at islam er ein stor del av deira identitet. Somme tar han på seg berre av og til, og lar dagsformen bestemme, medan andre gjer eit val om at hijaben skal høyre til på hovudet deira. Tilsvarande bestemmer dei sjølv når han eventuelt skal av hovudet att.

Det er ikkje hijaben Karita og andre feminister burde bruke sine krefter på - det er burka og niqab. For sjølv om begge deler unekteleg har sine praktiske sider (ein har høve til å få med seg alt, medan ingen kan sjå kva ein sjølv føretek seg), er sannsynlegdomen ganske liten for at dette er plagg ein frivillig går med. Dette er plagg ein "ikles" av foreldre og ektemenn som vil ha kontroll. Over jentas kropp.

Når det er sagt: etter å ha hatt lange diskusjoner med meg sjølv, har eg landa på at i operativ teneste bør det vere heilt forbode med religiøse symbol. Og det inneber at korsa og davidsstjernene også skal bort frå halsgropene til polititenestemennene. Men kvifor skal ikkje dei som jobber på kontora få bruke akkurat dei symbola dei vil?